REIS KROATIE/GRIEKENLAND - WEEK 8

Vrijdag 7 oktober (65 km). Het vakantiegevoel is een beetje weg bij mij. Weet niet waar het aan ligt. Komt misschien door wat er met Suus aan de hand is. Of misschien vind ik het wel lang genoeg geweest? Ik weet het niet. We gaan in ieder geval weer verder. Eerst maar eens het Zuiden van Evia onderzoeken. We komen zelfs een Lidl tegen, dus weer onze groente en fruit voorraad weer aangevuld. Vanaf hier wordt de natuur ook een stuk mooier. We zien zelfs aan beide kanten van het eiland de zee. Dan dalen we af met een flink steile weg naar Nea Stira. Aan de zuidkant van het stadje is een haventje en strand waar we prima kunnen staan. Een erg mooi plekje. Aan de ene kant kijken we uit op het stadje, aan de andere kant het haventje met allemaal Griekse vissersboten. Voor ons neus de bergen van Evia en van het vaste land. Prachtig om te zien. Er zijn hier ook kranen en dus wordt alles weer gewassen. Met de harde wind is alles zo weer droog. Ik bel een tijd en San en we gaan een flink eind lopen en dan voel ik me gelukkig toch weer wat prettiger. ’s Avonds gaat het flink onweren, er staat en enorm harde wind. De harde wind blijft maar het onweer is over als wij gaan slapen.

Onderweg van Eretria naar Nea Stira op het eiland Evia.

Onderweg naar Nea Stira.

Onderweg naar Nea Stira.

Zo zien dus de Griekse dorpjes er altijd uit.

Nea Stira met de ferry naar het vasteland.

Blijven leuk toch, die Griekse vissersbootjes.

En als ik een kraan tot mijn beschikking heb, dan gelijk maar even de was doen.

Zoals zo vaak, weer een mooie zonsondergang.

Zaterdag 8 oktober. Het is weer een strak blauwe lucht als we wakker worden. Na het ontbijt lopen we eerst naar de Wind winkel in het dorp om weer 6 gb op onze sim kaart te laten zetten. Dit kost nu 17 euro. Ik bel nog met Suus en krijg te horen dat ze volgende week een gesprek heeft met de artsen over haar behandeling. In ieder geval begint woensdag de eerste bestraling. Ze is ook zo sterk en nuchter. Ik heb echt bewondering voor haar. Het is erg fijn om met haar gesproken te hebben.

Ik was nog de laatste dingen die natuurlijk weer snel droog zijn. Ik ga zwemmen en Aad snorkelen, hij vind nog een heel bijzonder ding, geen schelp maar ik weet niet hoe ik het moet noemen. Verder doen we niet zo heel veel. Genieten van de prachtige natuur hier, kijken naar de Grieken die komen zwemmen of wat eten bij de Kantina hier op het strand. Aan het eind van de middag varen heel veel vissersbootjes uit. 

Dagje op het strand bij Nea Stira.

Strand van Nea Stira.

Sorry, kan het niet laten...

Zondag 9 oktober (40 km). We gaan weer een klein stukje verder, naar het Zuiden van Evia. Eerst gaan we naar het stadje Marmari, hier kunnen we langs het strand staan, maar dan staan we wel zo aan de weg en we vinden het geen geweldig plekje. Dan maar even doorrijden naar Karisthos. Deze stad ligt aan een grote baai en is een geliefd oord voor mensen uit Athene die hier met de ferry naar toe kunnen. We zetten onze camper op een piertje met aan de ene kant de haven en aan de andere kant het strand (N 38.012381 E 24.416103). We gaan natuurlijke even zwemmen, het water is erg lekker warm met 22 graden, bijna net zo warm als de 23 graden die we vandaag hebben. ’s Avonds gaan we eten bij een van de vele tavernes langs het water. Zo vol als het hier vanmiddag zat, zo leeg is het nu. De Grieken eten warm tussen de middag of ’s avonds vrij laat nog wat. Wij zijn eerst nog de enige maar er komen later nog wat toeristen bij. We willen gevulde paprika en tomaat, maar dat is er niet. Dan maar weer een Griekse salade, dat is altijd lekker. Aad besteld Moussaka, ik hou het veilig bij een karbonade. De patat die erbij komt is weer slap, wat ook typisch Grieks is. Maar ach die wil ik toch niet eten, dus daar ben ik alleen maar blij om. Aad zijn Moussaka smaakt niet echt geweldig en mijn karbonade is vrij droog. Helaas! De salade is weer super lekker. Voordeel: we hoeven niet te koken en af te wassen. 

Onderweg op Evia, van Stira naar Marmari.

Marmari met de ferry naar Rafina op het vasteland.

Karistos, helemaal in het zuiden van Evia.

Het enorme strand bij Karistos.

Maandag 10 oktober. Het slapen op de pier was niet erg rustig, er liggen hier grote vissersboten en daar werd aardig aan gewerkt. Dus verplaatsen we ons naar het strand, dat is enorm lang. Bijna achteraan vinden we een mooie plek en blijven we de rest van de dag staan. ’s Avonds krijgen we onze zoveelste prachtige zonsondergang.

We zijn een stukje buiten de stad gaan staan, strand genoeg hier.

Karystos in de avond zon.

Dinsdag 11 oktober (45 km). Als we wakker worden, regent het zachtjes. We rijden terug naar Karistos om wat winkels te bekijken. Die winkels hier in Griekenland, dat blijft toch een heel aparte ervaring. Helemaal vol gestampt met van alles en nog wat. Van die blikken karafjes waar ze wijn in serveren, mattenkloppers, gedroogde vis, olijfolie, glazen, levensmiddelen, tuin gereedschap, balen met meel, verf, souvenirs, zakken met bonen en ga zo maar door. Echt, je kijkt je ogen uit. Ook in deze stad zitten weer winkels van de drie belangrijkste providers van Griekenland: Vodafone, Wind en Cosmote. We bekijken of even de kerk die vrij donker is van binnen maar wel helemaal beschilderd. Weer terug bij de camper besluiten we om hier te vertrekken. Dat kan dan alleen maar met de weg terug, naar het Noorden. We komen weer bij Nea Stira en gaan dan naar de oostkant van Evia naar Messochorion Bay (N 38.243300 E 24.246398). Het is een vrij smalle en steile weg die eindigt bij een mooie baai. Er zijn vier tavernes waarvan er zowaar nog twee open zijn. De baai is echt heel mooi. De regen is inmiddels opgehouden en de zon laat zich weer zien. Aad gaat snorkelen en zegt dat het net was of hij in een aquarium aan het snorkelen was, zoveel mooie vissen zag hij. ’s Avonds komt er tot onze verbazing nog een camper aanrijden, een Duitser. Dat is pas de eerste camper die we zien op Evia. Aan het eind van de avond is ons stroom weer op. Waarschijnlijk is de accu niet genoeg opgeladen met de regen van vanmorgen.

Mooie baai van Messochorion waar we twee nachten blijven.

Geen grote baai, geen huizen, alleen vier tavernes.

Aad vindt het plekje prima.

Woensdag 12 oktober. We blijven op dit mooie plekje staan. De zon schijnt weer volop, dan zorgen de zonnecellen ervoor dat de accu weer wordt bijgeladen. Voor de zekerheid zetten we onze generator ook nog even 1,5 uur aan. Dan kunnen we gelijk Balou weer even scheren. Ze is aardig vuil en van haar vieze haren zijn we zo gelijk af. Met een uurtje ziet ze er weer lekker fris uit. Er komen aardig wat mensen om lekker te zwemmen of van de zon te genieten. Nog bericht over Suus, ze is bestraald, volgende week weer en de week daarna is pas duidelijk of dat iets geholpen heeft. Daarna wordt pas over chemo gesproken. Het ergste is nu de pijn die ze heeft. De tumor drukt op haar zenuwen en zorgt voor heel veel pijn. Ze heeft zwaardere morfine gekregen, dus we duimen maar dat dat helpt. Heb je die rot ziekte waar je zeer waarschijnlijk niet meer beter van wordt, heb je ook nog eens zoveel pijn! Wij leven met haar mee. Krijg steeds het advies om toch vooral nog te genieten maar het is en blijft erg dubbel allemaal.

Het is zelfs zo warm dat we in de schaduw gaan zitten.

Donderdag 13 oktober (50 km). We gaan weer verder. In de buurt van het dorpje Ag. Apostoli moet een mooi strand zijn. Om van onze baai weg te komen, kiezen we een andere weg dan we eergisteren hebben gereden en dat was geen goed besluit. We komen in een dorpje waar de weg heel smal doorheen gaat. We rijden zelfs nog verkeerd ook. Maar de Grieken zijn altijd zo super vriendelijk, in het Grieks wordt ons van alles verteld. Als we het niet snappen, wordt iemand erbij gehaald die wat woorden Engels spreekt. Zo weten we welke weg we wel door het dorp moeten nemen. Met nog een aardig stukje steil omhoog en smal, zijn we gelukkig het dorp weer uit. We krijgen een stukje doorgaande weg en dan moeten we weer een mindere weg op om in Ag. Apostoli te komen. Dat gaat gelukkig redelijk en zo komen we bij het haventje. Daar staat zelfs een toilet gebouw. Dat komt goed uit want onze cassette zit helemaal vol. Aad vindt het hier niet leuk genoeg om te blijven staan, dus op zoek naar het plekje aan het strand wat iets naar het Noorden moet liggen. Maar we vinden het niet. De weg die we in gaan eindigt in een onverharde weg en daar heb ik geen zin in. Dus weer terug naar de doorgaande weg en eerst maar eens even boodschappen halen bij de Lidl. De camper weer volgepropt met yoghurt, groente en fruit gaan we verder naar het Noorden. We komen in het plaatsje Avionari en zien een grote markt. Dat vinden we leuk! Dus camper geparkeerd en de markt op. Het is een enorme overdekte markt met van alles en nog wat. Veel kleding, linnengoed, kleden maar ook houtwerk, koeienbellen, riemen, kachtels, tassen en nog veel en veel meer. We genieten er echt van en zijn helemaal blij als we wat voor onze kleindochters vinden. We brengen aardig wat tijd door op de markt. Dan rijden we verder tot we bij Paralia aan de kust komen. De weg loopt hier langs de zee maar is aan de zeekant aardig beschadigd. Hele stukken zijn er niet meer. Iets verder komen we in Paralia Kimis waar we bij de ferry blijven staan. Deze ferry gaat naar het eiland Skyro. Het plekje is niet geweldig, maar prima om te overnachten. Tijd om ons blog weer eens op internet te zetten. 

Onderweg naar Ag. Apostoli.

Ag. Apostoli, ziet er best mooi uit, maar Aad wil toch een ander plekje zoeken.

Vrij nieuwe kerk in Ag. Apostoli.

De markt in Avionari.

Onderweg naar Paralia Kimis.

REIS KROATIE/GRIEKENLAND - WEEK 7

Vrijdag 30 september. Wat is het hier rustig ’s nachts! Heerlijk geslapen! ’s Morgens maar weer met de ANWB gebeld, ze zijn er nog mee bezig. Later wordt ik weer teruggebeld door de ANWB in Athene om weer de juiste gegevens van de onderdelen de controleren. Als ze later weer terugbellen, wordt ons toch geadviseerd om ons te laten afslepen naar een garage in Sparti, zo’n 100 tot 150 km hier vandaan. Omdat ze niet zeker weten of het juiste onderdeel besteld gaat worden. Rijden is onverantwoord. Dus afslepen naar een garage in Sparti en het daar laten repareren is de beste optie. Later worden we nog een keer gebeld, Fiat garage in Sparti is er niet meer, wel een andere maar daar hebben ze geen ervaring mee. Dus advies, naar de garage in Tripoli, nog 60 km verder. Omdat het weekend er tussen zit, hebben we afgesproken dat we pas maandag naar de garage worden gesleept. Zo kunnen we nog lekker hier in Bozas blijven genieten.

Zaterdag 1 oktober. Vandaag is onze avontuurlijke zwager Ger jarig, ook weer gefeliciteerd natuurlijk. Verder vullen we de dag met niets doen. ’s Avonds zijn we uitgenodigd om te komen eten bij René en Door, wat we super aardig vinden. Er komt nog een Nederlands stel aanrijden met een caravan, Jan en Corrie. Zij hebben een huisje in Griekenland vlakbij Sparti. Zij wonen drie maanden in Griekenland en drie maanden in Nederland. Erg gezellige mensen. Na het heerlijke eten komen zij ook gezellig erbij zitten en zo krijgen we fantastische verhalen over Griekenland en de Grieken te horen. We hebben heel wat afgelachen. Heerlijke avond gehad. Ze vertellen dat ze morgen naar een heel mooi dorpje gaan en nodigen ons alle vier uit om mee te gaan. Ze hebben een bestelbus dus daar passen we allemaal prima in. Na heel veel ouzo’s en zelfgemaakte wijn, sluiten we de avond af.

Het mooie Bozas.

Bozas van boven af gezien, onder de bomen staan de campers.

Erg gezellig avondje, van links naar rechts: Jan, Corrie, Rene en Door.

Zondag 2 oktober. En zo zitten we met ons zessen in de bestelbus. Omdat ik de dikste ben, mag ik voorin naast Jan zitten. Heb ik toch weer even mazzel dat ik dik ben! Het is een prachtige route. We zien ook Monemvasia liggen en een stuk daar boven ligt ons einddoel Limani Geraka. Een prachtig dorpje aan een inham van de zee. Er zijn heel veel tavernes want veel mensen weten dit dorpje te liggen. Op feestdagen komen de Grieken zelfs uit Athene om hier te eten. Het is dan ook een erg mooi dorpje. Wij eten met elkaar ook iets bij een taverne en dat smaakt weer erg lekker. (Hoef ik alweer niet te koken). We kletsen heel wat af en dan rijdt Jan ons weer terug naar Bozas. Daar nemen we eerst weer een duik in de warme zee. Wat is het toch heerlijk dat warme heldere water! ’s Avonds hebben we genoeg aan wat yoghurt. Dan alles in orde maken voor morgen, genoeg water in de tank, wc leeg, zodat we het weer een tijdje kunnen uithouden als dat nodig is bij de garage. We zijn er benieuwd wat ons te wachten staat.

Het mooie dorpje Limani Geraka, we mogen mee met Jan en Corrie.

Limani Geraka.

Deze citroenboom zit goed vol.

Wat zullen we eten?

Maandag 3 oktober (50 km). We zijn natuurlijk al vroeg wakker. Even een crackertje eten, alles in orde maken voor vertrek en de camper op asfalt zetten. We nemen afscheid van René en Door en natuurlijk ook van Jan en Corrie. Dan wordt ik gebeld door de sleepwagen, met 20 minuten zijn ze er. Ook de ANWB stuurt een sms dat de sleepwagen rond half elf bij ons is. De camper rijdt achter de sleepwagen aan, de voorwielen staan in een lepel. Het is natuurlijk even spannend of de achterkant niet te laag gaat hangen, maar de mannen weten wat ze doen en het gaat prima. We klimmen in de vrachtwagen en dan gaan we op weg, uitgezwaaid door de vier mensen waar we zulke leuke dagen mee hebben gehad. Het is een flink eind rijden naar Tripoli. De chauffeur spreekt alleen maar Grieks. Hij steekt af en toe een sigaretje op, is veel bezig met bellen, maar hij weet goed wat hij doet. Alle slechte stukken in de weg weet hij perfect en mindert dan flink vaart. We doen er twee uur over om in Tripoli te komen. De garage ligt helemaal buiten de stad. Een zigeunerkamp ligt erachter. Hmmm als we hier moeten blijven, dan loop je niet even naar een hotel of restaurantje. Nou ja, de camper wordt de garage ingereden. We worden gelijk geholpen want de monteur heeft verder niets te doen. Wij haalt eerst het linkerwiel eraf, er wordt flink gezocht naar gereedschap want er georganiseerd is het allemaal niet. Dan het rechterwiel. Als ze na 1,5 uur klaar zijn, gaat het vertalen via de ANWB. Die vertellen ons dat er niet veel gevonden is, er zat een ijzertje wat ze vervangen hebben. Verder is alles goed, ze hebben het schoon gemaakt en gesmeerd en volgens de garage moet het zo goed zijn. Ik krijg wel het idee dat ze denken dat wij niet veel ervaring hebben met het rijden in de bergen en daardoor overbezorgd zijn. Ik leg nog maar een keertje uit dat de rem echt flink stonk en erg heet was. Maar de garage blijft bij hun standpunt dat alles in orde is. De ANWB adviseert om rondom Tripoli een proefrit te gaan maken en de remmen flink uit te testen. Als we dan toch weer problemen krijgen, kunnen we zo weer terug naar de garage. Dus kiezen we een weg die flink de bergen in gaat. Aad remt flink veel en na 15 km stoppen we om te kijken of ze warm zijn geworden. Maar aan beide kanten is het even warm, dus niets bijzonders. Ja wat doen we nu? We besluiten om naar de kust te rijden. Vlakbij Nafplio is een dorpje Kivera waar we in 2014 ook hebben gestaan. Het is een rit van 50 km en dan kunnen we nog een keer kijken hoe de remmen het doen. Zo gezegd, zo gedaan en gelukkig blijven de remmen het goed doen. Het is een erg mooie route van Tripoli naar de kust en ook nog eens een zeer goede weg. Op de parkeerplaats aan zee in Kivera staan aardig wat campers, het is ook een mooi plekje. Aan de overkant van de baai zien we Nafplio liggen met een cruiseschip van de Holland Amerika Lijn ervoor. Het was een enerverende dag zo. We liggen dan ook al vroeg in bed.

Op (of liever aan) de sleepwagen.

Een geitenboerderij.

Mooie rit van Tripoli naar de kust.

Heel vaag zie je Nafplio met een cruiseschip van de Holland Amerika Lijn ervoor.

Het plekje in Kivera waar we niet alleen staan.

Kivera.

Lekker vlakbij de zee in Kivera.

 Dinsdag 4 oktober (25 km). We verzinnen wat we nu verder gaan doen. Toch naar Kithyra? Of toch niet? We besluiten om Kithyra maar voor een andere keer te bewaren. We gaan naar een ander eiland, n.l. Evia. Dit eiland kun je op met een brug en dat is natuurlijk een stuk gemakkelijker. Maar nu eerst naar Nafplio. De 20 km zijn zo gereden want we rijden over vlak land. Het is behoorlijk warm: 30 graden! We kijken in de vele winkeltjes of we iets leuks voor de kleinkinderen kunnen vinden, maar dat lukt jammer genoeg niet. Dan snel verder, naar Karathona Beach, 5 km voorbij Nafplio. Het is een grote baai van wel 1 km lang met zandstrand. Er is genoeg plaats om met de camper te staan, er staan er dan ook al aardig wat. Tot onze grote verbazing zien we Rien en Lottie staan! Wat een verassing! We wisselen onze ervaringen uit en zetten de camper neer op een mooi plekje. Tijd voor een duik in de zee. Heerlijk is dat toch! We lezen wat over Evia, krijgen whatsapp berichten van René en Door die nog op Bozas staan. Verder doen we niet zo veel. Ja genieten, dat doen we zeker! ’s Avonds alweer een prachtige zonsondergang. 

Mega grote schildpad op het strand in Kivera (helaas was hij dood).

Nafplio met op de voorgrond de mega grote parkeerplaats waar je gemakkelijk kunt staan.

Nafplio.

Aad duikt de eerste de beste ijswinkel in.

Nafplio.

Nafplio, Balou helemaal blij in haar buggy.

Karathona Beach, 5 km onder Nafplio.

Karathona Beach, strand van wel 1 km in een mooie baai.

Wij stond vlak aan het strand, tussen de palmbomen.

Woensdag 5 oktober (90 km). We nemen weer afscheid van Rien en Lottie. Dan krijg ik een telefoontje van mijn schoonzusje Suus. Zij vertelt mij super slecht nieuws, ze heeft een kwaadaardig tumor in haar rug en zal niet meer beter worden. Arme, arme meid. Pas 57 en dan zulk nieuws krijgen. Zij en mijn broer zijn zo’n leuk stel, al 35 jaar getrouwd maar nog steeds zo blij met elkaar. Daarbij worden ze in april volgend jaar voor het eerst opa en oma. Dat hoopt ze nog mee te maken. Ze had zo’n geweldige oma geweest en dat is haar dan niet gegund. Ik ben er helemaal van ondersteboven. Wat doe je dan nog in Griekenland, denk ik? Het is moeilijk om dan nog te genieten. We rijden wel verder, eerst omhoog naar Korinthos en dan over het kanaal van Korintho. Via Loutraki rijden we naar Lake Vouliagmenis. We hebben hier in 2014 gestaan en ik vond het er zo mooi, dat we hier nog een keer willen staan. Het water is lekker warm, jammer genoeg werkt de strand douche niet meer. Aad gaat snorkelen, veel mooie vissen om te zien. ’s Middags komen er veel wolken en een frisse wind. Voor het eerst heb ik kippenvel maar het is dan ook al half zeven Griekse tijd, dus dat is niet zo heel gek. Verder zijn mijn gedachten alleen maar bij Suus.

Aan de overkant van de zee, ligt Kivera, wij staan nu op Karathona Beach.

Nog maar een foto van Karathona Beach.

Onderweg naar Lake Vouliagmenis.

En dan zijn we er, bij Lake Vougliamenis.

Lake Vougliamenis.

Lake Vougliamenis.

Donderdag 6 oktober (150 km). We horen dat het in Nederland maar 12 graden is. Brrr niet lekker! Hier is het nog 26 graden, dus een stuk aangenamer. We gaan op weg naar het eiland Evia. Eerst weer terug naar Loutraki en dan langs de tolweg richting Athene. Net voor Athene gaan we naar het Noorden, via een klein weggetje binnendoor. Er is hier een flinke brand geweest, hele stukken bos zijn zwart geblakerd. Dan komen we al snel bij de brug naar Evia. Eerst de stad Chalkida en dan Eritrea. Hier vinden we een plekje aan het strand (N 38.395084 E 23.80787). Er staan allemaal palmbomen, het ziet er goed uit. Jammer genoeg is er een vrij harde wind opgestoken, dat maakt het wat kouder voor ons gevoel. We lopen langs de boulevard waar enorm veel tavernes en cafés zitten. Ook hier weer veel honden, sommige met halsband, de meeste zonder. Ze zien er goed uit en zijn ook heel vriendelijk. Nog geen agressieve hond tegengekomen hier in Griekenland. Alleen als we net liggen te slapen, maken de honden wel heel erg veel herrie. Dus verplaatst Aad de camper maar een stuk verder en zo kunnen we rustig verder slapen. We zijn alweer 7 weken onderweg. Nog 5 te gaan en dan mogen we onze winterjassen aan gaan trekken. Voorlopig dus nog een korte broek en teenslippers.

Mooi uitzicht, nog vlakbij Lake Vougliamenis.

Grote stukken verbrand bos onderweg naar Chalkida.

De brug naar het eiland Evia.

Ons plekje bij het stradje Eretria op het eiland Evia.

Lekker plekje maar een flinke roedel honden maakt ons 's nachts wakker, dus de camper een stuk verderop langs het strand gezet.